सहरमा नवीन प्यासी

‎कुनै दिन ‎उसले मलाई शानका साथ भनेथ्यो – ‎’बाबु, कुनै दिन मेरो लास बेवारिसे बनेछ भने पनि ‎मेरो लासमा भन्किने झिँगाहरू यही सहरका हुनेछन् !’ ‎ ‎थाहा छैन,- ‎के-के खोस्यो यो सहरले ऊ बाट ? ‎मुस्कान, आँसु वा सपना खोस्यो कि ? ‎खोस्यो दिनदहाडै उसको अनुहारबाट जिजीविषा ? ‎अथवा खोस्यो उसले जुनीभरिलाई बोकेर हिँडेको सम्बन्ध ? ‎वा, के-के दिलायो यो सहरले उसलाई ? ‎फ्रस्टेसन, डिप्रेसन वा मृत्युको सोच ? वा आफ्नै खरानीबाट आफैंलाई जन्माउने फिनिक्स चराको जस्तो जादुयी आत्मविश्वास ?

‎सहरको यो लेनदेनबाट बिल्कुल फरक, उसले भने- ‎एउटा दुश्मनी मोलेको छ यो सहरसँग । ‎कि; देख्ने छैन यो सहरले ‎मानिसको दया, करुणा वा सान्त्वना खोजिरहेको ‎प्यासीको निरीह अनुहार ! ‎ ‎उसलाई फिट्टिक्कै मन पर्दैन सहरको ऐनामा ‎याचना गरिरहेको आफ्नै कमजोर अनुहार ! ‎त्यसैले ऊ ‎कहिले जर्मन बेकरीमा पिठो मुछ्न पुग्छ ‎कहिले पाल्दछ कुखुरा ‎कहिले बन्दछ ज्यामी ‎कहिले खोल्दछ मासु पसल ‎र काट्दछ राँगाको कान जिब्रो ‎कहिले असनमा खरिद गरेर ‎जोरपाटीमा बेच्दछ रु पाँच सयको दुई जोर चप्पल ‎कहिले हुन्छ श्रमजीवी पत्रकार ‎ ‎यसरी एक मान्छे भइरहन्छ अनेक ! ‎ ‎तर, जब अकस्मात् ‎समयले प्रहार गर्छ ब्रह्मास्त्र ‎र एकैसाथ खोस्न खोज्दछ सबै-सबै विकल्पहरू ‎देखाउन खोज्दछ मृत्युको रिहल्सल ‎र भन्दछ – ‎’ए प्यासी, अब छैन तँसग विकल्प ‎आत्मसमर्पण गर् ! ‎मैले जितेँ तँलाई ‎गर् आत्मसमर्पण ‎आजै गर् ‎अहिलै गर ‎आत्म….स..म…र्पण !’ ‎ ‎तर , ‎निकै निकै जब्बर छ नवीन प्यासी ‎छातीमै थाप्दछ समयको ब्रह्मास्त्र ‎र ‎एनेस्थेसियाको सुईं घोपिनुअघि, ‎एनेस्थेसियाको असर सकिनसाथ ‎शब्दहरू चलाइहाल्छ ‎र बनाउँछ ‘शब्द-दिव्यास्त्र !’ ‎जलाउँछ आँफैभित्र जैविक ऊर्जा । ‎ ‎त्यसपछि ‎हार खाएर लुरुलुरु फर्किन्छ ‎मृत्युको ब्रह्मास्त्र पनि ! ‎ ‎नवीन प्यासी भने ‎ऐनामा हेर्दै हाँसेको सेल्फी खिच्दछ ‘खिचिक्क !’