काठमाडौं – तिहार नजिकिँदै गर्दा बेँसीसहर नगरपालिका–८ की पुष्पा श्रेष्ठलाई आफ्ना दाजुभाइको सम्झनाले सताउन थालेको छ । रोजगारीका सिलसिलामा तीन वर्षदेखि दुबईमा रहनुभएकी उहाँले यस अवधिमा दाजुभाइलाई भाइटीका लगाउन पाउनुभएको छैन । यस वर्ष घर फर्किएर दाजुभाइलाई टीका लगाउने इच्छा भए पनि पूरा हुन नसकेको उहाँ बताउनुहुन्छ। “यो वर्ष त पक्कै घर फर्किएर टीका लगाउन पाउँछु भन्ने लागेको थियो। तर सम्भव भएन। धेरै वर्ष भयो दाजुभाइलाई भाइटीका लगाउन नपाएको,” उनले भने ।
तिहार नेपाली समाजमा उज्यालो, उमङ्ग र आत्मीयताको पर्व हो । विशेषगरी तिहारको अन्तिम दिन मनाइने भाइटीका दाजुभाइ तथा दिदीबहिनीबीचको प्रेम, विश्वास र अटुट सम्बन्धको प्रतीक मानिन्छ । दिदीबहिनीले दाजुभाइको दीर्घायु, सुस्वास्थ्य र सुख–समृद्धिको कामना गर्दै सप्तरङ्गी टीका र मखमली माला लगाइदिने परम्परा छ । तर रोजगारी र पारिवारिक जिम्मेवारीका कारण परदेशिएका धेरै नेपालीका लागि भाइटीका प्रत्यक्ष भेटघाटभन्दा सम्झना र शुभकामना आदानप्रदानमा सीमित हुन थालेको छ। पुष्पालाई पनि चाडपर्वका बेला घरपरिवार र दाजुभाइको सम्झनाले भावुक बनाउँछ। प्रत्यक्ष भेटेर टीका लगाउन नपाए पनि टाढैबाट शुभकामना र आशीर्वाद पठाउने गरेको उ बतााउछन् । दोर्दी गाउँपालिकाका अमृत घिमिरेको अनुभव पनि उस्तै छ । तीन वर्षदेखि रोजगारीका सिलसिलामा भारतमा रहनुभएका उहाँले यस अवधिमा बहिनीसँग भाइटीका लगाउन पाउनुभएको छैन । “तीन वर्षदेखि बहिनीसँग टीका लगाउन पाएको छैन। अरूले भाइटीका लगाएको देख्दा आफ्नो निधार खाली हुँदा निकै नरमाइलो लाग्छ,” उनले भने ।
स्रोतमा पूरा पढ्नुहोस् ( bishowkhabar.com )