उनी स्वाट्टै छोराको कोठामा पसिन्। ऊ एकनासले मोबाइलमा घोप्टिएको थियो। आमा पसेको पनि उसले चाल पाएन। उनले भनिन् ,“बाबू, बैठक कोठाको चिम जलेको रहेछ!”
ऊ चटपटाएन। उनी एकछिन त्यसै उभिइन्। छोराबाट कुनै प्रतिक्रिया नआएपछि उनी आफ्नो काममा लागिन्।
अँध्यारो बढ्दै गयो अनि छोराले पनि झल्याँस सम्झियो। ऊ आमा खोज्दै भान्सामा पुग्यो। आमा त्यहाँ खाना बनाउन लागेकी थिइन्। उसले आमालाई सोध्यो, “ममी, कुन कोठाको चिम रे?”
“बैठक कोठाको,” उनले तरकारी काट्दै बताइन्।
“अनि चिम कहाँ छ?” ऊ भान्साको ढोकामा उभिएर सोध्यो।
आमाले बताइन्,“बुवाको कोठाको दराजमाथि।”
ऊ फनक्क फर्केर बुवाको कोठामा गयो। कुर्सी तानेर चढ्यो र दराजमाथिको नयाँ चिमको डिब्बा निकाल्यो।
“ममी! यहाँ त चिम छैन, डिब्बा खाली छ।” ऊ त्यहीँबाट चिच्यायो।
“हो, छाडि दे।” आमाले पनि कराएर भनिन्।
ऊ दौडेर भान्साको ढोकामा आएर निन्याउरो भएर भन्यो, “के अब मैले किन्न बजार जानुपर्ने?”
“पर्दैन।” आमाले तरकारी चलाउँदै भनिन्।
“अनि फेरि किन मलाई भनेको त?” ऊ छक्क पर्दै सोध्यो।
उनले हातको डाडू राखेर मुस्कुराउँदै भनिन्, “मैले तँलाई चिम फेर्न भनेको हो र?"
प्रकाशित: ८ कार्तिक २०८३ १०:१७ आइतबार
