होप : अनौठो कथा, वीभत्स दृश्य र उत्कृष्ट एक्सन

एउटा रहस्यमय जीवले कोरियाली सहरमा आक्रमण गरेपछि प्रहरी प्रमुख, उनका सहायक र एक सिकारी स्थानीय बासिन्दाको सुरक्षा गर्न संघर्ष गर्छन् । तर, उनीहरूले उक्त खतराको सम्बन्ध पृथ्वीबाहिरको द्वन्द्वसँग रहेको थाहा पाएपछि उनीहरूको संघर्षले अप्रत्याशित मोड लिन्छ ।

‘होप’ एउटा यस्तो  कोरियाली फिल्म हो, जसको सुरुवात मरेको साँढेबाट हुन्छ र केही समयमै कोरियाको एउटा सानो सहर युद्धभूमिमा परिणत हुन्छ । वीभत्स हिंसा, असामान्य हास्य र राक्षसी जीवको आक्रमणलाई मिसाइएको यस फिल्मले अनौठो सिनेम्याटिक अनुभव दिन्छ । सुरुवाती एक्सन उत्कृष्ट छ, गाउँलेहरूको व्यवहार उच्छृङ्खल छ र परिचित लाग्ने राक्षसी फिल्मको कथालाई पनि निर्देशकले अनौठो बनाउने प्रयास गरेका छन् ।

तर, निर्देशक ना होङ-जिनलाई कथामा कति कुरा समेट्ने भन्ने निर्णय गर्न कठिन भएको देखिन्छ । कथा जति विस्तार हुँदै जान्छ, त्यति नै अलमलिँदै पनि जान्छ । फिल्मले सुरुमै बलियो प्रभाव छोडे पनि दोस्रो भागको अनावश्यक लम्बाइले यसको मनोरञ्जन कमजोर बनाउँछ । ‘होप’ कल्पनाशील र नवीन फिल्म हो, तर यसको लामो दोस्रो भागले मनोरञ्जनमा बाधा पुर्‍याउँछ ।

कोरियाली असैनिकीकृत क्षेत्रनजिक रहेको ‘होप’ नामक बन्दरगाह सहरमा आधारित फिल्मको कथा प्रहरी प्रमुख बम-सोक (ह्वाङ जङ-मिन) वरिपरि घुम्छ । केही युवकले फोन गरेर एउटा साँढे क्षतविक्षत अवस्थामा भेटिएको जानकारी दिएपछि उनी घटनाको अनुसन्धान गर्न पुग्छन् । सहर फर्किएपछि उनले व्यापक विनाश र मृत बासिन्दाहरू देख्छन् । थप सुरक्षाकर्मी अन्यत्र खटाइएकाले र सञ्चार सम्पर्क विच्छेद भएकाले बम-सोक र उनकी सहायक सङ-ए (होयोन) वृद्धवृद्धाको सुरक्षा गर्ने जिम्मेवारीमा जुट्छन् ।

यसैबीच, स्थानीय सिकारी सङ-की (जो इन-सङ) एउटा समूह लिएर जीवको खोजीमा वरपरका पहाडतर्फ लाग्छन् । तर, उनीहरू आफैँ सिकार भइरहेको थाहा पाएपछि खोजी डरलाग्दो मोडमा पुग्छ । आक्रमणका घटनाले खतरा खुला रूपमा घुमिरहेको कुनै जीवमा मात्रै सीमित नभएको सङ्केत दिन्छन् । यससँगै गाउँलेहरूको अस्तित्व जोगाउने संघर्ष अझ ठूलो द्वन्द्वमा परिणत हुन्छ ।

फिल्मको पहिलो भागमा निर्देशक ना होङ-जिनले लामो दृश्य र धैर्यपूर्ण प्रस्तुतिमार्फत तनाव सिर्जना गरेका छन् । पहिलो भागमा रहस्यमय जीवलाई प्रायः प्रत्यक्ष देखाइँदैन, तर त्यसले निम्त्याएको विनाश जताततै देखिन्छ । पहिलो एक घण्टामा फिल्मले आफ्नो वास्तविक शक्ति प्रदर्शन गर्छ । भत्किएका सडक, सुनसान घर र त्रसित बासिन्दामार्फत तनाव बढ्दै जान्छ र त्यसपछि हिंसात्मक दृश्य सुरु हुन्छन् । पछ्याउने दृश्य, गोली हानाहान र वीभत्स घटनालाई फिल्मले प्रभावकारी ढङ्गले प्रस्तुत गरेको छ । हङ क्यङ-प्योको छायाङ्कन उत्कृष्ट छ । जीवलाई प्रत्यक्ष नदेखाउँदा पनि त्यसले निम्त्याएको विनाशको भय महसुस गराउन छायाङ्कन सफल देखिन्छ ।

तर, कथा पृथ्वीबाहिरका जीवसँग सम्बन्धित विस्तृत द्वन्द्वतर्फ अघि बढेपछि फिल्मको प्रभाव केही कमजोर हुन्छ । परग्रही जीवसम्बन्धी कथाले थुप्रै प्रश्न उठाउँछ, तर तिनलाई पर्याप्त रूपमा विकास गर्ने अवसर पाउँदैन । क्लाइमेक्सका  एक्सन दृश्य दोहोरिएजस्ता लाग्छन् । कथाको पृष्ठभूमि जति विस्तार हुँदै जान्छ, त्यति नै जटिल बन्छ, तर दर्शकलाई कथासँग जोडिराख्न भने सफल हुँदैन । अन्तिम भागसम्म आइपुग्दा धेरै विचार र घटनाक्रमले एकैपटक दर्शकको ध्यान खिच्न खोज्छन् ।

ह्वाङ जङ-मिनले बम-सोकलाई आफूले भनेकै हुनुपर्ने स्वभावको झर्कोलाग्दो प्रहरी प्रमुखका रूपमा प्रस्तुत गरेका छन् । तर, आफ्नो सहरमाथि आइपरेको खतरा बुझ्न नसक्दा उनको असहायपन पनि देखिन्छ । होयोनले सङ-एको भूमिकामा सुक्खा हास्य र शारीरिक अभिनयमार्फत प्रभाव छोडेकी छन् । जो इन-सङले सङ-कीका रूपमा फिल्ममा ऊर्जा भरेका छन् । परिस्थिति नियन्त्रणबाहिर जाँदै गर्दा उनको आत्मविश्वास पनि कमजोर हुँदै गएको देखिन्छ । यी तीन मुख्य कलाकारले फिल्मलाई मानवीय संवेदना प्रदान गरेका छन्, जसलाई जटिल कथाले ओझेलमा पार्ने जोखिम देखिन्छ ।

टेलर रसेल र क्यामरुन ब्रिटन पनि परग्रही जीवसँग सम्बन्धित कथामा देखिएका छन् । तर, पटकथाले यस विस्तृत कथालाई पर्याप्त रूपमा विकास गर्न सकेको छैन ।

‘होप’मा प्रशंसा गर्नुपर्ने धेरै पक्ष छन् । निर्देशक ना होङ-जिन नयाँ प्रयोग गर्न डराउँदैनन् । हरर, एक्सन र असामान्य हास्यको सुरुवाती मिश्रण निकै मनोरञ्जक छ । समस्या के हो भने प्रत्येक नयाँ विचारलाई थप समय दिन खोज्दा फिल्मले आफ्नो मूल कथामाथिको पकड गुमाउँदै जान्छ । उनको अघिल्लो फिल्म ‘द वेलिङ’ले पात्रप्रतिको रुचि कायम राख्दै रहस्यलाई प्रभावकारी रूपमा विकास गर्न सक्ने क्षमता देखाएको थियो । तर, ‘होप’मा क्रमशः कथाभन्दा दृश्यात्मक भव्यता हाबी हुँदै जान्छ ।

तैपनि, उत्कृष्ट एक्सन दृश्य, तीखो हास्य र अप्रत्याशित घटनाक्रमका कारण ‘होप’ हेर्नलायक फिल्म बनेको छ । यसको सुरुवाती भाग विशेष प्रभावशाली छ, यद्यपि दोस्रो भागको लम्बाइ र जटिल कथाले यसको समग्र प्रभावलाई केही कमजोर बनाउँछन् ।