अपेक्षाहरूको अकाल मृत्युले दुखेको उनको मन
माघको रात काटे जसरी छोटो कम्बल ओढेर
बाँच्नुपर्दा सीमित आम्दानीमा जिन्दगी
त्यसैले फेरिइरहन्छन् क्रम र प्राथमिकता पनि
‘गर्नुपर्ने’ र ‘गर्नैपर्ने’ कामका पटक पटक
अनि हट्ने गरेका छन् सूचीमा टिपिएका काम
खासै ठूला नहुने रहेछन् सपनाहरु समेत
त्यसैले छोरी स्कुटर माग्दिनँ बरु सुनाउँछे
शहरमा यात्रा गर्दा आफूले भोग्ने सास्तीका कुरा
मोबाइलको कुनै खास ब्राण्ड र मोडेलका विशेषता
अनि बोल्दिन श्रीमती बरु देखाउँछे रित्तो घाँटी
र पीडामा तुरुक्क तुरुक्क चुहाउँछे आँसु
मेरो सुखलाई आक्रमण गरिरहेछन् आवश्यकता बनेर
मोबाइल र टेलिभिजनको पर्दाबाट निक्लेका चाहनाहरुले
थाहा हुँदैन कता हराउँछ ? मैले बगाएको पसिनाको मोल
जोगाउन सकिएको छ धिपधिप केटाकेटीको आशा
आमाको घुँडा–उपचार र छोरीको स्कूटर सपना
सा … नो अंश मात्रै भए पनि आवश्यकताको
जुधाउनबाट केटाकेटीका निराश आँखामा आँखा
प…र दरबारमा बलेको बत्तीको न्यानोको आडमा
यमुनामा डुबेर चिसो रात काटे झैं जिन्दगी काट्न ।
